Swömmen
leehrt hebbt wü Launborger Kinner in de 1940er/50er Joahrn bi
Blume an’n Hohndörper Elvstrand. Mit een Been affstöten,
mit de Strömung fix poor Züch mit de Arms, denn müss’n
all bien Kumpel sien, de sick dor henstellt harr, ok wenn wü
all ’n Sluck Elvwader intus harrn. As dat denn mit dat Swömmen
klappt hett, hebbt wü uns ok na’n Kanal wagt, hier wör
dat Wader sauberer. Denn wenn wü vonne Elv na Huus kemen, müssen
wü uns erst mal den „smeerigen Boart“ affwaschen.
Blos de Wegg na de Basdower Brüch wör bäten wiet för
uns. Mehrstens sünd wü to Foot dor henlopen, öwer wenn
de Luft to Huus rein wör, schnappten mien Broder Rolf un ick
uns dat Melkerrad, twee up een Rad un aff güng de Post.
Extra Baadbüxen
harrn wü nich, kunn’ sick uns Öllern ok nich leisten
för uns, wörn bannich slechte Tieden dormals na’n
verlor’n Krieg. Öwer wü harrn je Turnbüxen, se
sünd ümmer bäten groot west, denn de wörn glieks
up Towachs köfft, öwer dat hett uns dormals nix utmoakt.
De annern Kinner harrn ok nich mehr.
Wenn een
Kiesmonarch mit sien Schipp antuckert köm, müssen wü
an Land, wägen denn Soog. Wenn de Kiesmonarch mit dat sworbeladen
Schipp wedder trüch keem, sünd mien jüngsten Bröder
Peter un Jürgen, "frech wie Oskar“, mittschipps ranswommen
un ruppkladdert. Wenn denn de Käpten ut dat Stüerhuus rutgröl’n
dää, sünd se mit’n Köpper wedder rinsprung’n
un hebbt sick högt. Eenmol hett he öwer nich grölt.
He hett mit’n Smustergrien sien Piep wiedersmöökt
un de Jungs hebbt sick bannig wunnert. Later hebbt se erst markt worüm
de Schipper grient hett. He harr nämlich de Bordwand frisch teert
un dornah seh’n de Jungs nu ok ut. Mit Sand wör versöcht
denn Teer afftöschüern. Öwer dordörch wör
dat nur noch slimmer. To Huus wör de Rest mit Petroleum affwischt.
Sprungen
sünd wü vonne Steenkant ünner de Brüch. As wü
bäten mehr Moot harrn, moakten wü uns Oorsbomben ok von
dat lütte Gelänner. De grooten Jungs sprüngen mit’n
Suldatensprung vonne Brüch. Glieks wör fragt: „Büst
up’n Grund koamen?“ Bannig fein antokieken wörn de
eleganten Hecktsprüng von’n Brüchboagen. Een kunn
dat ümmer besonners good. Dat wör Wilhelm Polanski, he arbeit’
up de Teegelie in Bookhorst. He kladder mit’n Zigarrnstummel
up den Boagen, sprüng hendal, un wenn he denn Kopp wedder ut
dat Kanalwader steek, klapp he denn Stumpen ut sien’n Mund rut
un damp as’n Launborger Raddamper. Dat Kunststück hett
he ok sünndaags, to’n Gaudi von de väälen Spaziergängers,
von de Launborger Elvbrüch moakt.
Frieswömmen
un Sportaffteeken hett uns Lehrer Weiß vonne Albinusschool ok
anne Basdower Kanalbrüch affnahmen. As ick later sülms Sportaffteeken
affnahmen heff, wör ok ’n öllerige Frau dorbie, de
mit öwer 80 Johrn noch dat Sportaffteeken moakt hett. Se vertell
mi, dat se ümmer noch jeden Morgen ganz alleen to’n Baden
na de Basdower Brüch föhrt. Ick sä to ehr, ob se keen
Angst harr, in ehr Öller so ganz allen in’n Kanal. Se över
anter mi, wat bäderes kunn ehr doch nich pessiern, wenn se bien
Baden ’n Slag kreeg un ünnerglucker.
In uns
Kinnertied hebbt wü vääl Baadspoaß an de Basdower
Brüch hatt. Ob doar hüt noch welk baadt?
Horst
Eggert
