Datt mütt
so in’n eersten Weltkrieg west sein, mien Mudder wör ne
lütte Deern. Se wahnte mit Vadder un Mudder in de Habenstraat
22. Fröher hett datt Stecknitzstraat heten. Up de anner Straatensiet
wör de Schippstimmerie vun mien’ Grootvadder. He buute
hölten Sleppköhn, ok Lastköhn mit Segel. För de
Familie leeg een Handhahn an’t Wader.
Sommerdaags
spälten mien Mudder un ehr Fründin girn in düssen Kahn.
Hier hebbt se sick ook datt Swömmen bibröcht. Ut denn Kahn
steegen se int Wader un wörn mit twee, dree Züüch an
Land.
Mien Mudder
wör de Jünst. Se möss ümmer datt Tüch vun
ehr Swestern nadrägen, also ook denn Baadantoch. Watt wör
de Freud groot, as se in Juli to’n Geburtsdag ’n niegen
Badantoch kreech. Annern Dach wör de Freud vörbie, denn
ehr Mudder sä: „Dütt Joahr geiht de olle noch. Denn
niegen leggt wü noch wech bett anner Joahr!“
Öwer
mien Mudder wör wussen, un anner Joahr, wie kunn’t anners
sien, de niege Baadantoch wör to lütt! Watt möök
mien Grootmudder? Se hett denn niegen Antoch dörchsnäden
un vun denn ollen ’n breeden Striepen twüschensett. Mien
Mudder hett ümmer jammert, datt se nie een niegen Baadantoch
hatt hett.
Margit
Eggert
